Ivan Van Praet herinnert aan de eerste succesvolle dag in maart 2010. En – ook al geeft hij toe dat de verwachtingen misschien hoger waren – aan de initiatieven die intussen zijn genomen, voor de oprichting van een openbare bank, en van een volksuniversiteit, diverse opiniestukken. Het kan telkens op instemmend applaus rekenen.

Het debat over het socialisme in de 21ste eeuw, dat is wat we met deze dag willen stimuleren, aldus Van Praet. Het gaat ons niet om electorale ambities, maar om sociale, ecologische en vakbondsambities. We willen iedereen verenigen in die grote stroom, die een naam heeft, socialisme, tegen een falend kapitalisme.

Het neoliberalisme Tony Blair, Dominique Strauss-Kahn, Luc Van den Bossche, hun neoliberalisme wordt hen verweten, hun inhaligheid onder het mom van socialisme. De spreker citeert burgemeester Daniel Termont die op de eerste dag sprak over de mislukking van een al te pragmatisch socialisme.

Wie er nog van langs krijgt, zijn de media: “Ze spannen een cordon sanitaire omheen het linkse gedachtegoed. U zal in de klassieke media niets kunnen lezen, horen of zien over deze samenkomst. U bent hier niet geweest. Gelukkig is er een alternatief in de vorm van DeWereldMorgen.be.”
“Maar dat cordon mag niet blijven bestaan, het is ook voor de massamedia niet mogelijk te blijven zwijgen over Occupy Wall Street, over armoede, over ongelijkheid.”

Verzet groeit wereldwijd

De tweede dag van het socialisme komt er op een ogenblik dat er op veel plaatsen in de wereld protest groeit tegen de crisis. Bart Vandersteene hangt er zijn speech aan op:

“Er is een stroomversnelling bezig, de Arabische lente, de Griekse stakers de rekening van de crisis wordt niet enkel betaald door Grieken, Spanjaarden en Portugezen. Ook in België zullen wij straks de factuur van de crisis betalen. Er is verzet, maar er moet meer zijn, een matschappelijk alternatief. Daarom schuiven we het socialisme naar voren.”

Maar wat betekent dat dan nog ‘socialisme’? “Socialisme is niet enkel excessen aanpakken, beter reguleren of eerlijke belastingen. Het betekent ook de essentie van het systeem in vraag stellen”, zegt Bart Vandersteene van de Ronde tafel van socialisten. “Socialisme zorgt er voor dat een kleine elite de samenleving niet langer organiseert in haar eigen belang en dat de gemeenschap de controle verwerft over de productiemiddelen.”

Of zoals in het citaat van een Italiaanse vakbondsman dat Vandersteene aanhaalde: “We willen niet alleen een groter stuk van de taart, we willen ook de bakkerij.” De Dag van het socialisme is volgens Vandersteene een leerproces. Leren uit ervaringen en sterke argumenten vinden. “Het moet ons ook helpen vertrouwen en energie te vinden om terug fier naar buiten te treden.”

Bron: De wereldmorgen.be

13u00: Samen starten in de Theaterzaal

• 13u  Rob Johnson  (met één of twee liedjes akoestisch)
• 13u15: Verwelkoming door Ivan Van Praet (lid stuurgroep)
• 13u30: Filmpje over de stad Antwerpen
• 13u40: Brecht Eisler koor
• 13u50: Bart Vandersteene (lid stuurgroep)
• 14u:  Brecht Eisler koor
• 14u05: Filmpje van 2 syndicalisten: Carla en Jenny 14u15/ Opsplitsing in de werkgroepen

14u20-18u00: werkgroepen
16u00: Koffiebreak
18u00: Pauze met broodjes en drank
18u40: Slotmeeting

‘Socialisme, strijd & solidariteit’

• 18u40: Slotmeeting in plenum : Strijdliederen met Rob Johnson
• 18u50: Marc Goblet (voorzitter ABVV Luik)
• 19u:  Didi de Paris (schrijver, dichter)
• 19u10: Thomas Decreus (was mede-organisator van de shame betoging)
• 19u20: Peter Mertens (lid stuurgroep)
• 19u35: Mohamed Whaked

Mohamed Waked is een Egyptische antropoloog en activist die van bij het begin betrokken was bij de revolutie op Tahrir. Hij is al jarenlang politiek actief en tevens co-editor van het populaire e-zine Jadaliyya (www.jadaliyya.com).

• 19u50: Paul Schrijvers (acteur)
• 20u:  Anke Hintjens (slot namens stuurgroep)
• 20u15: Internationale

Presentatie: Fatma Arikoglu en Paul Schrijvers
21u00: Fuif met optreden van Robb Johnson & Friends (UK) in de Balzaal van Vooruit

Een open doe -en denkdag voor socialisme, strijd en solidariteit

De werkroepen:

1. Een nieuwe taalstrijd als hefboom voor het socialisme?
   Jan Blommaert en Johan Van Hoorde
   Moderator: Keltoum Belorf
2. Cultuursalon
   Voor de pauze: Frank Stappaerts in gesprek met Gal en Jan
   Vromman
   Na de pauze: Marnix Verduyn in gesprek met Jacques
   Delcuvellerie, Dimitri Verhulst en Geert Six
3. Arabische revolutie: hoe dicht bij ons eigen bed?
   Ludo De Brabander en Brecht Desmet
   Moderator: Koen Bogaert
4. De Europese Staat tegen de volkeren van Europa
   Jan Fermon en Egbert Schellenberg
   Moderator: Peter Mertens
5. Culturele werkplaats
   Voor de pauze: workshop theater met Poppe Boonstra “in de
   voetsporen van Bertolt Brecht”
   Na de pauze: strijdliederen zingen met Wouter Vandenabeele,
   Duwoh (Anke Hintjens&Bernard Van Lent) en Brussels Brecht-
   Eislerkoor
6. Syndicale strijd: meer dan ooit een noodzaak!
   Ferre Wyckmans en Gaby Jaenen
   Moderator: Ivan Van Praet
7. Hoe strijden voor hervormingen en voor socialisme?
   Erik De Bruyn, Tanja Niemeier en Stijn Oosterlinck
   Moderator: Fred Louckx
8. Woman is the nigger of the world
   Zes vrouwen gaan met het publiek aan de slag met een vers
   geschreven monoloog
   Moderator: Nadine Peeters
9. Wanted: Nieuwe Actiemiddelen!
   Voor de pauze: An Maeyens, Inge Neefs, Anneleen Kenis
   en Lode Devos over nieuwe lokale en internationale
   actiemiddelen.
   Na de pauze: Lieven Scheire, Rona Kennedy en Han Soete over de
   media als actiekracht!Moderator: Kelly Franceus

Tweede dag van het socialsime, zaterdag 29 oktober 2011, Vooruit Gent
http://www.rondetafelvansocialisten.be/dag-van-het-socialisme/dagindeling

13u00: Samen starten in de Theaterzaal

• Brussels Brecht-Eisler koor
• Welkom door Ivan Van Praet, Nadine Peeters en Bart Vandersteene over de 2e Dag van het Socialisme
• Syndicalisten uit België en Europa

14u15-18u00: werkgroepen
16u00: Koffiebreak
18u00: Pauze met broodjes en drank
18u40: Slotmeeting

‘Socialisme, strijd & solidariteit’

Met Mohamed Waked, Marc Goblet, (FGTB Liège), Anke Hintjens, Peter Mertens en Thomas Decreus + Slotconclusies van de Dag

Mohamed Waked is een Egyptische antropoloog en activist die van bij het begin betrokken was bij de revolutie op Tahrir. Hij is al jarenlang politiek actief en tevens co-editor van het populaire e-zine Jadaliyya (www.jadaliyya.com).

Thomas Decreus was mede-organisator van de shame betoging

Presentatie: Fatma Arikoglu en Paul Schrijvers
21u00: Fuif met optreden van Robb Johnson & Friends (UK) in de Balzaal van Vooruit

Een open doe -en denkdag voor socialisme, strijd en solidariteit

De werkroepen:

1. Een nieuwe taalstrijd als hefboom voor het socialisme?
   Jan Blommaert en Johan Van Hoorde
   Moderator: Keltoum Belorf
2. Cultuursalon
   Voor de pauze: Frank Stappaerts in gesprek met Gal en Jan
   Vromman
   Na de pauze: Marnix Verduyn in gesprek met Jacques
   Delcuvellerie, Dimitri Verhulst en Geert Six
3. Arabische revolutie: hoe dicht bij ons eigen bed?
   Ludo De Brabander en Brecht Desmet
   Moderator: Koen Bogaert
4. De Europese Staat tegen de volkeren van Europa
   Jan Fermon en Egbert Schellenberg
   Moderator: Peter Mertens
5. Culturele werkplaats
   Voor de pauze: workshop theater met Poppe Boonstra “in de
   voetsporen van Bertolt Brecht”
   Na de pauze: strijdliederen zingen met Wouter Vandenabeele,
   Duwoh (Anke Hintjens&Bernard Van Lent) en Brussels Brecht-
   Eislerkoor
6. Syndicale strijd: meer dan ooit een noodzaak!
   Ferre Wyckmans en Gaby Jaenen
   Moderator: Ivan Van Praet
7. Hoe strijden voor hervormingen en voor socialisme?
   Erik De Bruyn, Tanja Niemeier en Stijn Oosterlinck
   Moderator: Fred Louckx
8. Woman is the nigger of the world
   Zes vrouwen gaan met het publiek aan de slag met een vers
   geschreven monoloog
   Moderator: Nadine Peeters
9. Wanted: Nieuwe Actiemiddelen!
   Voor de pauze: An Maeyens, Inge Neefs, Anneleen Kenis
   en Lode Devos over nieuwe lokale en internationale
   actiemiddelen.
   Na de pauze: Lieven Scheire, Rona Kennedy en Han Soete over de
   media als actiekracht!Moderator: Kelly Franceus

Tweede dag van het socialsime, zaterdag 29 oktober 2011, Vooruit Gent
http://www.rondetafelvansocialisten.be/dag-van-het-socialisme/dagindeling

Het najaar van 2008, precies drie jaar geleden, betekende het begin van een wereldwijde crisis. Wat begon als een bankencrisis heeft zich ontwikkeld tot een crisis van het hele systeem. Na drie jaar, waarin de politici hun best deden om de crisis onder controle krijgen, is ze verder uitgewaaierd en alleen maar erger worden. De poging om de banken te redden veroorzaakte een diepe budgettaire crisis bij zowat alle Europese lidstaten.

Er staan draconische besparingsrondes op het programma voor de komende jaren. In Europa dreigt zelfs voor het eerst te gebeuren wat voor velen onmogelijk leek: het failliet van een land. We moeten terug gaan tot de jaren dertig van de vorige eeuw om een crisis van dergelijke omvang te vinden.

Die crisis begon ook als een financiële crisis, waaierde heel snel uit, leidde zelfs tot een gruwelijke wereldoorlog en werd uiteindelijk pas 20 jaar later bezworen. De uitweg uit de crisis bestond toen in een grondige herschikking van het kapitalistisch systeem. Deze grondige herschikking – het aan banden leggen van het kapitaal en de uitbouw van een keynesiaanse, herverdelende welvaartstaat – werd mede afgedwongen door een hevige sociale strijd van de arbeidersbeweging in heel Europa.

Vanaf de jaren zeventig van de vorige eeuw is dit welvaartsmodel steeds meer onder druk komen te staan. Het neoliberale antwoord op de crisis van de jaren 70 van de vorige eeuw bestond erin de fundamenten van het naoorlogse systeem langzaam maar zeker te ondergraven. De teugels die het kapitaal in toom moesten houden werden gevierd. Het vrij verkeer van kapitaal en de privatisering van de “commons” moest er voor zorgen dat de winstaccumulatie die in de jaren zeventig dreigde stil te vallen, terug werd aangezwengeld.

Dit neoliberale offensief tegen de welvaartstaat zette niet alleen de sociale verworvenheden van de arbeidersbeweging onder druk, het veranderde eveneens de rol van de politiek en de staat. Volgens de neoliberale logica is de staat eerst en vooral verantwoordelijk voor het scheppen van een zo gunstig mogelijk investeringsklimaat en de optimalisering van de voorwaarden voor winstmaximalisatie.

Het begrip economische groei werd helemaal op zijn kop gezet. Daar waar economische groei in het keynesiaanse welvaartsmodel vooral een middel was om de welvaart van iedereen te verhogen, is het vandaag een doel op zich geworden waarvoor men alle zogenaamde belemmeringen voor deze groei (zoals welvaartsherverdeling) juist gaat afbouwen. De instrumenten voor een sturend economisch beleid waarin totale tewerkstelling en herverdeling de ordewoorden waren, werden omgevormd tot instrumenten die er voor moesten zorgen dat een land, regio of stad de economische concurrentie kon winnen van andere landen, regio’s of steden.

Na de jaren tachtig leek het er voor sommigen even op dat dit systeem wel degelijk zou werken. Maar dit bleek een illusie. De relatieve economische heroplevingen van de jaren negentig en 2000 leken voornamelijk het resultaat van  economische zeepbellen, die vooral hun oorsprong vinden in speculatieve financiële markten. Telkens wanneer een dergelijke investeringszeepbel uiteen spatte werd de economie geconfronteerd met een nieuwe en vaak zware terugval. Ook voor de huidige mondiale crisis was dit het geval.

Overheden en instellingen zoals de Wereldbank en het IMF hebben sinds het begin van de crisis verschillende pogingen ondernomen om de crisis te bezweren. Wat daarbij vooral opvalt is dat de logica die ze hanteren om de crisis te bezweren precies dezelfde is als de logica die in de eerste plaats verantwoordelijk is voor de crisis.

Hoewel de neoliberale logica politici van bijna alle politieke strekkingen wist te verleiden, is men er in het verleden, ondanks verwoede pogingen, nooit in geslaagd alle sociale verworvenheden van het Europese welvaartsmodel volledig teniet te doen. Zelfs niet in een land als het Verenigd Koninkrijk waar Margaret Thatcher – the Iron Lady – het startschot gaf voor een ideologische aanval op het keynesianisme en zeer verregaande neoliberale hervormingen.

De mondiale crisis zorgt vandaag echter voor een nieuwe opportuniteit. Onder het mom van schijnbaar politiek neutrale projecten zoals financiële stabilisering, harmonisering en modernisering wordt de neoliberale logica verder door gezet en van bovenaf – het Europese niveau – opgelegd. Er wordt van de “shock” van de globale financiële en economische crisis gebruik gemaakt om een frontale aanval in te zetten tegen de restanten van de welvaartstaat.

Door deze “shockdoctrine” toe te passen, om Naomi Kleins beroemde boek te citeren, dreigen we zo verder onderworpen te worden aan een beleid dat verantwoordelijk is voor nog meer sociale ongelijkheid en reële verarming van een zeer groot deel van de Europese bevolking.

Tegen een dergelijke “stille staatsgreep” van particuliere economische belangen, zijn er niet alleen in Europa, maar wereldwijd sociale strijdbewegingen in gang geschoten. De huidige Arabische revoltes zijn misschien wel de meest zichtbare vormen van verzet, maar ook in Zuid-Europa, met name in Spanje en Griekenland komen mensen vandaag massaal op straat tegen de sociale strooptocht. Deze strijdbewegingen geven aan dat er geen neutrale uitweg uit de systemische crisis is.

Wij denken dat iedereen die een sociaal rechtvaardige en ecologische uitweg uit deze crisis zoekt, moet nadenken over volwaardige alternatieven voor het huidige systeem en zich niet kan beperken tot het aanbrengen van correcties. Het huidige status quo, met name het ongebreidelde geloof in de deugden van de (vrije) markt, moet terug fundamenteel in vraag worden gesteld. Als we dit niet doen dan geven we onze democratie over aan politieke en economische krachten die enkel het winstbejag laten primeren.

Er moet met andere woorden weer aan politiek gedaan worden waarin de grote ideologische verhalen terug een plaats krijgen. Dit is in het bijzonder van belang voor de linkerzijde van het politieke spectrum. De huidige crisis biedt de mogelijkheid om te herbronnen en na te denken over inhoud en strategie voor een andere maatschappij. Om opnieuw een toekomst te verbeelden waarin de klassieke linkse idealen geen loze woorden zijn, maar een realiteit.

Eén van de initiatieven die deze idealen terug in de verf tracht te zetten is de Ronde Tafel van Socialisten. Op 29 oktober vindt in de Vooruit in Gent de tweede dag van het socialisme plaats. Deze dag staat in het teken van de sociale strijd en de solidariteit. Omdat we geloven dat een rechtvaardige maatschappij niet zal opgebouwd worden door experts maar wel door een sociale strijd van onderuit. Omdat we geloven dat de idealen van het socialisme de kiemen in zich draagt om een dergelijke maatschappij op te bouwen.

Karim Zahidi en Koenraad Bogaert zijn lid van de Ronde Tafel van Socialisten

In plaats van ons de vraag te stellen welke informatie en welk soort nieuws er elke dag op ons wordt afgevuurd, zouden we ons even goed de vraag kunnen stellen welk belangrijk nieuws er wordt verzwegen.

Dit is namelijk mijn hypothese: dat belangrijk nieuws dat er werkelijk doe doet, ons wordt onthouden. De grote mediaspelers hebben vandaag de taak en de opdracht om ons te entertainen. De grote mediaspelers hebben de rol overgenomen van mijn roddelende buurvrouwen en van de caféfilosofen.

Het zielige leven van Paris Hilton is geen nieuws, met wie Ryan Giggs zijn madam bedriegt, is geen nieuws, dat Markske van de Kampioenen heel triestig is omdat de serie wordt stopgezet, is geen nieuws …

Dames en heren,

Het feit dat het echte en het belangrijke nieuws ons wordt onthouden, is geen toeval. De heersende economische en politieke elite weet heel goed waar ze mee bezig is.

Daarom zijn ze sinds jaar en dag zo sterk geïnteresseerd om zich zo veel mogelijk media toe te eigenen. Zij willen graag beslissen welk soort nieuws er op het volk wordt losgelaten. Waarom zouden zij mijn fantasie proberen waar te maken? Dan komt het volk in opstand en zouden er heel andere analyses worden gemaakt dan vandaag.

De heersende economische en politieke elite hanteert een bewuste strategie waarbij ze de werkende bevolking angst wil aanjagen. Angst is de beste manier om een bevolking onder de knoet te houden.

Naast angst, zijn er de schuldgevoelens. Iedere dag wordt de werkende bevolking schuld aangepraat: dat we niet mogen staken omdat we op die manier onze bevolking gijzelen of de economie in gevaar brengen, dat we langer moeten werken omdat de pensioenen niet langer betaalbaar zijn en dat wij, de werkende bevolking, moeten bezuinigen omdat anders … Ja, wat anders?

Om de haverklap zie ik Geert Noels, Ivan Van de Cloot, Paul De Grauwe en andere vertegenwoordigers van de economische elite in de media verschijnen. Bijna elke dag krijgen dergelijke heerschappen de kans om economische prietpraat te verkondigen die alleen maar tot doel heeft om de werkende bevolking in het gareel te doen lopen.

Je moet eens goed naar hen luisteren. Nooit gebruiken ze woorden als ‘solidariteit’, ‘kameraadschap’, ‘herverdelen’, ‘minder winst’, ‘betere arbeidsvoorwaarden’ , … Hun slogans zijn: ‘innovatie’, ‘flexibilisering’, ‘modernisering’, ‘creativiteit’, ‘langer werken’, …

Dames en heren,

Ik vraag mij af waarom er geen reportages en nieuwsitems worden gemaakt waarbij werkende vaders en moeders ons kunnen vertellen hoe hard en zwaar de combinatie tussen hun werk en hun gezinsleven is, hoe ondraaglijk het voor velen is om zonder vast contract iedere ochtend naar de fabriek te trekken zonder te weten of ze de dag of de week erop nog aan de slag kunnen, hoe zwaar het is om op 58 jaar verplicht op brugpensioen te worden gestuurd zonder dat je dit zelf wilde, hoe ondraaglijk het voor sommige van je collega’s in Volkswagen Vorst is geworden om in een just-in-time-economie terecht te komen waarbij elke overbodige beweging wordt uitgevlakt en dit bij sommige collega’s er toe leidt dat ze psychisch ziek worden en er zelfs collega’s zijn die zich van het leven hebben beroofd omdat ze die werkdruk niet meer aankonden.

Dames en heren,

Waarom komen die dingen godverdomme niet in het nieuws?
Waarom wordt er niet meer uitleg en duiding gegeven waarom zoveel van onze werkende bevolking het werk neerlegt of staakt? Mensen leggen toch niet zo maar het werk neer?

Waarom wordt ons niet uitgelegd dat de kapitalistische economie steeds meer mensen ziek en kapot maakt van de stress, opjaagt als wilde dieren en mensen doet vluchten naar drank en pillen?

Wat mij opvalt is dat zowel de werkende bevolking als mensen die zonder job zitten ook door de media onder druk worden gezet. Zelden krijg je verhalen van onderuit te horen die maken dat je zicht krijgt op hun vaak moeilijke en complexe levens.

Nee, er wordt veel liever gekozen om de Theodore Dalrymples van deze wereld het woord te geven: mensen die bewust de onderkant van de samenleving mogen bespotten en beschimpen om ons wijs te maken dat al wie arm is of zonder werk zit, het aan zichzelf heeft te danken.

Ultraliberale politici als Jean-Marie Dedecker (LDD) en Bart De Wever (N-VA) werden mee groot gemaakt door onze openbare televisie, die nota bene door mijn en jullie belastinggeld wordt gefinancierd.

Aangezien de werkende bevolking veel belastingen betaalt, zou je mogen verwachtingen dat die werkende bevolking ook in beeld mag komen. Niet verkleed als aapjes, of zich kapot scheurend van het lachen in debiele spelletjes, maar als mensen van vlees en bloed die mogen tonen en vertellen hoe hun leven in elkaar steekt.

Dames en heren,

Ondanks al de vorige vaststellingen en mijn kritiek op de reguliere media, ben ik bijzonder hoopvol en strijdbaar. Aan de drie vakbonden roep ik op om nog sterker in te zetten op het ontwikkelen van jullie eigen verhalen, opiniestukken, reportages en waarom niet documentaires.

Ik denk niet dat wij ons moeten spiegelen aan de rechtse populisten waarbij we alleen maar in kreten of slogans moeten leren spreken of schrijven.

Laat ons elkaar helpen om zelf onze verhalen te leren schrijven waarbij we verslag uitbrengen over hoe het er in ons leven en op ons werk aan toe gaat. En laat ons dit op een ernstige en eerlijke manier doen.

Laat ons sterker inzetten om de economische, politieke en maatschappelijke realiteit op een grondige en begrijpbare manier te analyseren, met feitelijke en redelijke argumenten.

Binnen de vakbonden kunnen we mensen aanzetten om verslag uit te brengen over de arbeidsomstandigheden en de economische evoluties en laat ons daarbij ook over het muurtje leren kijken en een sterke interesse ontwikkelen voor de werkers uit andere sectoren, voor de mensen die zonder job zitten en voor de mensen die in grote delen van de wereld het veel minder goed hebben.

Vanuit mijn werk ervaar ik dagelijks de grote toegankelijkheid van de nieuwe media. Mits goed en verstandig overleg, mits een aantal samenwerkingsverbanden tussen diverse spelers kunnen we in de toekomst veel sterker ons eigen nieuws maken.

Waarom zouden we enkele vakbondsafgevaardigden en vormingswerkers niet zelf leren filmen en monteren? Waarom zetten we niet sterker in op het ontwikkelen en ondersteunen van alternatieven als ‘DeWereldMorgen.be’? Waarop we dan artikelen en beeldreportages kunnen posten.

In plaats van ons te blijven ergeren aan de klassieke media moeten we onze eigen media sterker ontwikkelen en in the picture plaatsen. Kortom, we moeten niet alleen ons eigen nieuws leren maken, we moeten die ook maken in een taal en in een vorm die voor meer mensen aantrekkelijk is.

Mensen moeten iets kunnen leren. Door de informatie die we hen verstrekken, moeten mensen meer vat kunnen krijgen op de hun omringende en vaak complexe werkelijkheid. Dit mag met de nodige humor, maar laat ons niet dezelfde fout maken als de media-industrie: nieuws moet worden gemaakt om mensen te informeren en niet om mensen te entertainen.

Zelfkritiek is iets wat we niet uit de weg mogen gaan. Wanneer we kiezen voor sociale strijd en verzet moeten we beter aan de bevolking kunnen en durven uitleggen waarom we staken. We moeten betere argumenten ontwikkelen om mensen als Yves Desmet (De Morgen) te kunnen overtuigen dat de vakbonden geen corporatistische en vetgemeste instituten zijn die ons land verlammen.

We weten al langer dan vandaag op welke wijze Yves Desmet samen met heel wat sociaaldemocraten verraad pleegt t.a.v. de werkende klasse. Maar niets staat ons in de weg om onze bevolking beter uit te leggen waarom er bij de NMBS wordt gestaakt.

We kunnen Yves Desmet een gratis railpass geven om in Engeland rond te reizen op de geprivatiseerde treinstellen en mocht hij nog niet overtuigd zijn, kunnen we hem een maand laten proefdraaien in één van de Duitse bedrijven waar de minimumlonen werden afgeschaft.

Dames en heren,

Zelfs dan nog is de kans groot dat de hoofdredacteurs samen met een groot deel van de economische en politieke elite het niet zullen snappen.

Want de media die zij maken zijn in hoofdzaak systeembevestigend. Maar in uiterste nood kunnen we hen uitnodigen om eens een maand lang samen te leven met gezinnen die onder de armoedegrens leven en die niet eens over een toilet of bad of douche blijken te beschikken.

Pas dan, pas dan, misschien, heel misschien zal dit soort onrecht op de voorpagina van hun kwaliteitskranten of vooraan in het nieuws prijken. Dit is onze boodschap: dat armoede en honger een onrecht blijven en dat als we niet snel in gang schieten de werkende bevolking voor vele jaren het slachtoffer zal zijn van het neoliberale lagedrukgebied dat over Europa en over een flink deel van onze wereld hangt.

Dames en heren,

Laat ons meer dan ooit het heft in eigen handen nemen en zelf het nieuws gaan maken!

Bron: De wereld morgen