WG3 Arabische revolutie: hoe dicht bij ons eigen bed?

Arabische revolutie: ver van ons bed of voorbeeld

De sociale strijd die de Arabische volkeren nu voeren is een strijd die wij ook zullen moeten voeren. De strijd tegen het huidige kapitalisme en voor een sociale en rechtvaardige wereld is een globale strijd waarin de mensen in de Arabische regio, Europa en de rest van de wereld dezelfde belangen delen.

Twee specifieke gebeurtenissen hebben de laatste drie jaar onze kijk op de samenleving, de globalisering en de toekomst van de sociale strijd grondig veranderd. Eerst en vooral maakte de financiële crisis eind 2008 duidelijk dat onze huidige vorm van globalisering geen onvermijdelijk proces is dat ons op bijna natuurlijke wijze boven het hoofd hangt en waaraan we ons allemaal moeten aanpassen. Integendeel, deze crisis toont aan dat de huidige kapitalistische globalisering een politiek project is van bankiers, investeerders en grote ondernemers die er niet voor terugdeinzen enorme risico’s te nemen om hun eigen belangen te dienen, uiteindelijk ten koste van de overgrote meerderheid van de samenleving.

Een tweede gebeurtenis, of beter gezegd, reeks van gebeurtenissen maakte duidelijk dat gewone mensen wel degelijk in opstand kunnen komen voor een andere toekomst. Sinds het begin van 2011 luidt een massale volksopstand in Tunesië het begin in van de zogenaamde ‘Arabische lente’. Eerst werd de Tunesische president Ben Ali de laan uitgestuurd. Kort daarna volgde de Egyptisch president Mubarak, na 18 dagen onophoudelijk vreedzaam protest op het Tahrir plein. In navolging van deze twee tot nog toe succesvolle revoltes kwamen de mensen ook in Marokko, Algerije, Yemen, Jordanië, Syrië en Bahrein massaal op straat. In Libië mondde de opstand uiteindelijk uit in een Westerse militaire interventie waardoor de betrokkenheid en belangen van onze politici duidelijk werd aangetoond.

Deze massale volksopstanden zijn niet enkel gericht tegen de lokale autocraten en corrupte regimes maar ook tegen de toenemende invloed en sociale ravage van het neoliberale kapitalisme in de Arabische regio. Sinds de jaren ’80 hebben de Arabische middenklassen enorm veel van hun privileges verloren omwille van de toenemende economische liberalisering, deregulering en neoliberalisering van de plaatselijke economieën. Deze trend is vergelijkbaar met de manier waarop de Europese en Amerikaanse welvaartsstaten worden uitgehold onder invloed van het neoliberalisme. Niet toevallig worden landen zoals Griekenland, Ierland, Groot-Brittannië, Spanje, enz. geconfronteerd met grote demonstraties en verschillende vormen van sociaal protest tegen de economische hervormingen en de zware besparingsplannen van de nationale overheden. In de VS, Wisconsin, hebben vakbondsleden en militanten zelfs wekenlang het parlement bezet om te protesteren tegen de besparingen en de anti-vakbondswetten van de republikeinse gouverneur. De demonstranten in Wisconsin betuigden openlijk hun solidariteit met de Egyptische revolutie en verklaarden geïnspireerd te zijn door hun Egyptische kameraden. Deze werkgroep legt dan ook expliciet de link tussen de Arabische revoltes en het politieke project van de neoliberale globalisering. Zijn de Arabische revoluties vormen van lokaal verzet of gaat deze strijd veel breder? Welke gemeenschappelijke belangen hebben we met de Arabische volkeren? Met andere woorden, wat kunnen wij leren van hun strijd en welk vormen van solidariteit dringen zich op?

Sprekers: Brecht Desmet (Universiteit Gent), Ludo De Brabander (Vzw Vrede)

Moderator: Koen Bogaert (Ronde Tafel van socialisten)