Werkgroep Ecologie

Welke weg uit de ecologische crisis?

Er zijn geen bewijzen meer nodig voor de stelling dat de mensheid op een klimaatramp afkoerst als de uitstoot van broeikasgassen niet drastisch vermindert.
De ecologische problemen waarmee de wereld aan het begin van de 21ste eeuw geconfronteerd wordt, zijn diep geworteld in het functioneren van kapitalistische de huidige productiewijze.

 

In het bedrijfsleven wordt met termen als duurzaam ondernemen gegoocheld. Politici pretenderen dat de markt de ecologische problemen wel zal oplossen. Maar de problemen waarmee we geconfronteerd worden zijn diep geworteld in de destructieve werking van het vrije-markt-systeem.
Sinds het begin van de jaren zeventig is het kapitalisme verwikkeld in een uitzichtloze economische crisis. Maar het is ook verantwoordelijk voor een ecologische crisis zonder weerga. Door een verspillende productiewijze geraken natuurlijke hulpbronnen (brandstoffen, ertsen en mineralen, zuiver water, hout, vruchtbare grond, visstocks, plant- en diersoorten met nuttige toepassingen,…) aan een snel tempo uitgeput. Vele giftige, niet in de natuur voorkomende stoffen worden verspreid tot in de verste uithoeken van onze planeet.
Slechts een kleine minderheid van de wereldbevolking kan beschikken over zuiver water. Roofbouw op de bosbestanden en de uitstoot van de zogenaamde broeikasgassen ontregelt het wereldklimaat. Met als gevolg droogte en woestijnvorming op de ene plaats, orkanen, overstromingen en modderstromen op een andere.

 

Productie naar behoefte, in plaats van naar winst, is enkel mogelijk als dit onder de democratische controle van de bevolking gebeurt. Dat is ook de enige manier om voluit gebruik te maken van de technologische mogelijkheden en die ten dienste te stellen van de behoeften, ook de ecologische behoeften. Alle sociale verworvenheden zijn afgedwongen op basis van collectieve strijd, ook het behoud van onze planeet zal deze weg moeten volgen.

 

Vragen:

  • Is het ecologische probleem niet au fond een probleem van wie hoe – wat en waar produceert?
- Hoe kunnen wij als samenleving terug greep krijgen op een economie die vandaag geen rekening houdt met biofysische grenzen en de kloof tussen arm/rijk bestendigt?
  • Hoe werkgelegenheid en milieu verbinden? Wat kunnen vakbonden doen in de strijd tegen klimaatswijziging? Met welke strategieën, tactieken, eisen kunnen de vakbonden een bijdrage leveren aan deze strijd?
  • Welke strategieën voor verandering zijn er vanuit een links, emancipatorisch perspectief? Anders gaan consumeren zal niet genoeg zijn. Meer structurele veranderingen dringen zich op, maar overheden en bedrijven willen niet raken aan het heilige principe van de markt.
  • Hoe kunnen we het ecologische vraagstuk en onze consumptie  verbinden aan de effecten in het globale zuiden? Hoe kan het Europese en Amerikaanse continent zijn consumptie/ en of materiële doorstroom verlagen en geven we het Zuiden zijn rechtmatige deel?
  •  

  • Hoe kunnen we de sociale strijd ecologiseren, en de ecologische strijd socialer maken? En hoe kunnen we het linkse, antikapitalistische maatschappijproject een nieuwe, ecologische of ‘ecosocialistische’ invulling geven?

 

Sprekers:
A. Kenis (doctoraal onderzoekster aard- en omgevingswetenschappen KULeuven)
Filip De Bodt (coördinator van ’t Uilekot en gemeenteraadslid Leef!)
Leida Reinhout (mede-initiatiefneemster van het Platform Duurzame en Solidaire Economie)

 

Moderator: Matthias Lievens (politiek filosoof, auteur ‘het neoliberaal bedrog’ en ‘gebroken vitrines’)